6 juni 2020 – Ulyanovsk

Ongeveer tien jaar geleden liep ik op een stille zomermiddag een gitaarwinkel in Alkmaar binnen en hoorde ik daar iemand op een akoestische gitaar spelen. Ik kon niet helemaal thuisbrengen waarom ik het zo fantastisch mooi vond klinken, dus liep ik niet al te opvallend, maar met een lichaam vervuld van emotionele explosies, in de richting van het geluid. Daar zat een medewerker van de winkel op z’n saaie dag de tijd te doden met een akoestische gitaar die hij in een heel klein gitaarversterkertje had geplugd. Ik snapte totaal niet hoe dat gigantische geluid daardoor werd voortgebracht, dus gaf ik de beste man met een ondertoon van jaloezie diverse complimenten over z’n geluid. Hij liet me zien dat hij een Fishman-versterker gebruikte met een Taylor Baritone-gitaar. Van beide had ik nog nooit gehoord en op dat moment had ik zelfs nog geen goede versterker om mijn huidige akoestische gitaar (een Taylor 214 uit 2004) mee te versterken. De Baritone-gitaar in kwestie was tweeëneenhalve toon lager gestemd dan een normale gitaar en had ook nog eens acht snaren in plaats van zes. Een gitaar die je in je buik voelt door de prachtige bastonen.

Het is moeilijk uit te leggen, maar op dat moment wist ik dat ik zo wilde klinken als wat ik hoorde in de winkel en ik kende ook helemaal niemand met zo’n gitaargeluid. Ik moest en zou dus de eerste worden! Zo’n moment moet je nooit onderschatten, want dat gevoel is misschien wel zo sterk als het gevoel dat je hebt bij je eerste verliefdheid, of op het moment dat je voor het eerst huilt bij mooie muziek. De realiteit was dat ik student was en met veel moeite geld had gespaard voor de gitaar die ik nu had en van een versterker was absoluut geen sprake, want dat kon ik niet betalen.

Een pakje snaren rijker liep ik gehypnotiseerd weer de winkel uit en had ik er twee totaal onbereikbare dromen bij. Niet veel later kocht ik de versterker; ‘Ach, geld moet rollen en het leven is te kort om je dit soort belangrijke, nee: noodzakelijke, aankopen te laten dwarsbomen.’, waren mijn argumenten. Geen speld tussen te krijgen, vind ik. De gitaar was vier keer duurder dan de versterker, dus accepteerde ik volkomen dat dat iets was voor als ik gepensioneerd was.

Katja is goed in het planten van minuscule zaadjes in mijn hersenen. Met één opmerking kan ze principes die ik vanaf m’n geboorte meedraag, omverwerpen. Ik geef dat niet toe op de momenten dat dat gebeurt, want dan ga ik natuurlijk vol tegen haar in. Maar in bed, voor het slapen, als ik de dag voor mezelf aan het analyseren en categoriseren ben, geef ik haar gelijk en maak ik op basis daarvan wel eens belangrijke beslissingen.

Heel lang heb ik niet gedacht aan het moment van de gitaarwinkel, tot het moment dat ik tien jaar na het winkelmoment naar m’n gitaarverzameling keek en dacht: ‘Ja, nu is het compleet!’. Was dat eigenlijk wel zo? Ik voelde dat ergens in m’n achterhoofd mijn verboden liefde nog verscholen zat. Vanaf dat moment wist ik dat de jacht geopend was, alleen waar vind je zo’n ding? Het was inmiddels vijftien jaar later en het model zal vast allang uit productie genomen zijn, dacht ik. De koorts en bezetenheid zorgen er op dat soort momenten voor dat ik een paar weken aan niets anders kan denken dan mijn nieuwe liefde. Ik slaap dan ook letterlijk in van het beeld van de gitaar en het artistieke geluk en dat het me gaat geven als muzikant en dat ik daarmee een missend element van m’n identiteit heb gevonden. Een heerlijk vooruitzicht om in op te gaan. Met een goede vriend ben ik op zo’n zelfde mooie zomermiddag naar de kust gegaan (alleen daar was ze nog aanwezig) om haar voor het eerst na al die tijd weer aan te raken en te bespelen. Allerlei gevoelens spookten door m’n lijf: onzekerheid, spanning, opwinding, schuld. Het was een fantastisch moment en het uitzonderlijke instrument heb ik niet veel later daarna mee naar huis genomen.

De bijzondere eigenschappen van deze specifieke gitaar geven me als liedjesschrijver toegang tot een geheel nieuw palet aan geluiden en ervaringen die normale gitaren niet kennen en waar ik me maar wat graag mee onderscheid als muzikant! Het voelt en klinkt alsof ik in een nog niet ontdekte taal gitaar speel en de afgelopen maanden heb ik met veel passie gewerkt aan twee nummers die ik speciaal geschreven heb voor dit instrument. Het eerste van de twee ‘Ulyanovsk’ kun je hierboven beluisteren en de tweede volgt, zodra ik er een titel voor heb bedacht. Beide nummers betekenen veel voor me, omdat ze gaan over Rusland en over de manier waarop m’n karakter botst met vanzelfsprekendheden in de samenleving.

Door het schrijven van de twee liedteksten heb ik mezelf al op twee gebieden veel gemoedsrust kunnen geven, omdat alle bijbehorende emoties nu een plek hebben gekregen in twee liedjes waar ik ontzettend trots op ben. Dat was nooit gelukt zonder stoute schoenen en m’n nieuwe gitaar.


20 april 2019 – Steve’s Guitar Stories | nieuw album | UvA

Al ruim vijftien jaar heb ik de ambitie om docent op een hbo te worden en om dat doel te bereiken, is het nodig dat ik een masterstudie doe van in elk geval twee jaar, zodat ik de juiste papieren heb om te starten met solliciteren. Nu ben ik de afgelopen jaren non-stop intensief bezig geweest met diverse bands en muzikale projecten, waardoor ik nooit de juiste mindset had om aan de studie te beginnen.

Dit jaar was dat anders: na een druk jaar waarin ik veel soloshows deed en een periode met de band Maggie Brown optrad, kwam ik op het punt dat ik klaar was mezelf in te schrijven voor de master ‘Nederlands als tweede taal en meertaligheid’ aan de UvA. Tsja, als ik het nu niet doe, doe ik het nooit, dacht ik. En om m’n baan interessant te houden, is het wel echt hard nodig dat ik deze stap zet. Ik besefte maar al te goed dat het te zwaar zou zijn om dan ook nog m’n hoofd te houden bij het uitdenken van clips, schrijven van complexe songteksten en regelen van optredens, dus veel muzikale vooruitgang zou ik niet kunnen maken.

Met een dubbel gevoel startte ik daarom in september in de schoolbanken en ik had gelijk: het is te zwaar om er een band bij te hebben en m’n nieuwe album af te maken. Alle vakken heb ik tot nu toe gehaald met meestal heel mooie cijfers en muzikaal staat de boel dus op een waakvlammetje.

Toch betrap ik me erop dat ik stiekem begin te wennen aan het studieritme en efficiënt kan omgaan met m’n schaarse vrije tijd, waardoor ik toch langzaam maar zeker muzikale escapades maak. Zo ben ik inmiddels de trotse eigenaar van m’n droomgitaar (hier later meer over), ben ik aan het filmen geslagen om verhalen over m’n gitaren te vertellen. Voor m’n werk was het namelijk nodig om filmpjes te maken, dus dan maar meteen m’n gitaarverhalen erachteraan! En omdat ik 99.9% van de tijd een gitaar vast heb als ik op de bank zit, heb ik de basis kunnen leggen van verschillende nieuwe Earial-liedjes. Als ik ze bij elkaar optel, sta ik nu op zeven, waarvan ik er eerder al drie heb opgenomen voor het nieuwe album. Dat wordt trouwens volledig akoestisch, met één stem en één gitaar en misschien wat smokkelen.

Wat ik ontzettend mis, is het samen spelen met muzikanten, maar ik weet zeker dat ik daar zo snel mogelijk weer aan begin als de zwaarste studietijd erop zit. Ik kan dus niet wachten weer op het podium te staan met een band, maar ook solo als Earial; alleen ‘even snel’ die master er doorheen jagen, dan kan ik weer verder.

Omdat ik op m’n vrije avonden toch wil ontsnappen aan het drukke studieritme, heb ik een paar weken geleden de eerste aflevering opgenomen van een reeks van ‘guitar stories’, waarin steeds een van m’n gitaren centraal staat. Al een tijdje had ik het idee om de onzichtbare, emotionele waarde van gitaren bloot te leggen en m’n persoonlijke verhalen erbij te vertellen. Hier dus de eerste aflevering, die in het teken staat van m’n wereldvreemdheid

Veel plezier,
Steven


25 augustus 2018 – Reverb-junkie

Een paar weken geleden ontdekte ik per toeval dat de deur van een enorme loods bij mij in de buurt per ongeluk open stond, dus natuurlijk móést ik naar even binnen. Meteen kreeg ik een idee voor de beelden van een clipje van één van m’n nieuwe nummers: ‘Nachtlicht’, dus afgelopen vrijdag heb ik die met een goede vriend daar opgenomen. Gelukkig was de deur nog open. Hoe het geworden is, zie je binnenkort!

Stiekem vond ik de enorme galm (vier seconden!) van de ruimte het leukste van die dag; dat moest en zou deze reverb-junkie dus gebruiken, daarom heb ik na de opnames van het clipje een ander nummer live opgenomen: ‘Wees blij dat het leven geen zin heeft’. Puur voor de galmkick!

De oorspronkelijke versie van dit nummer staat op het album ‘De Geest Te Voet – Het Lichaam Te Paard’ (2009) en klinkt totaal anders dan de akoestische versie die ik vrijdag opnam.

Voor de gelegenheid hieronder de twee versies, zodat je het verschil kunt horen.

Albumversie:


4 april 2018 – Uitbreiding!

Gisteren heb ik besloten dit nummer toe te voegen aan m’n live show. In juni speel ik hem in Alkmaar. Zie Shows


24 maart 2018

Dit jaar gaat het eindelijk zoals ik wil: regelmatig optreden en in m’n eigen tempo schrijven aan nieuw materiaal.

Groters
M’n vorige albums heb ik steeds opgenomen met het idee dat een volledige band de nummers zal spelen en dat m’n akoestsche gitaar altijd onderdeel moet zijn van iets ‘groters’. Dat ging met de band maar een paar jaar goed, dus dat was geen langetermijnoplossing.

Verschillende andere formaties, frustrerende audities en een koophuis hebben m’n verstand dan toch eindelijk doen laten werken, waardoor ik m’n akoestische gitaar nu totaal anders benader: dat ene instrument plus zang IS juist dat ‘groters’. Tsja, het heeft me ruim twee jaar gekost om dat inzicht te verkrijgen, maar het voelt alsof er een last van me af is gevallen. Dus weg tweede stemmen, bas, drums en keyboards: vanaf nu, lieve luisteraars, laat ik jullie alleen nog maar een minimale muzikale versie van mezelf horen.

Vingers
M’n huidige liedjes klinken dus anders dan de meeste opnames op m’n Bandcamp en Soundcloud, omdat m’n nieuwe nummers alleen bestaan uit akoestische gitaar en zang. Ik had verwacht dat ik daar snel op zou zijn uitgekeken, maar dat is niet zo: m’n speelstijl is juist verbeterd en veranderd. Ik speel alleen nog met vingers in plaats van met plectrum, wat m’n nummers warmer doet klinken. De partijen die ik speel, zijn nu ook vaak complexer en genuanceerder dan m’n vorige partijen; daar ben ik heel trots op.

Intiem en authentiek
De afgelopen maanden heb ik de gitaarpartijen van een aantal nieuwe nummers opgenomen, maar ik heb ook eerder werk vertaald naar m’n huidige stijl, waarin de akoestische gitaar veel beter tot z’n recht komt. M’n bestaande nummers vind ik daardoor intiemer en authentieker klinken. De komende maanden zal ik wat nummers online zetten, zodat je het verschil kunt horen tussen de oorspronkelijke bandversie en de nu-weet-ik-hoe-het-moetversie.

Albumpersoon
Of ik m’n nieuwe liedjes als album of single online zet, weet ik nog niet. Zelf ben ik een albumpersoon en vind ik een album een mooi medium om je nieuwe ik te presenteren met artwork en al. Ja, ik ben er dus al uit!
Deze week heb ik voor nieuw artwork nog geëxperimenteerd met een beamer en andere lichteffecten. Victoria is voor m’n gevoel alweer oud nieuws, dus gaat het weer kriebelen om het uiterlijk te vernieuwen. Ook wil ik in de toekomst hier meer van dit soort verhaaltjes schrijven, al is het alleen maar om de vele gedachten die ik heb een plek te geven. De tekst van m’n liedjes is daarvoor vaak te kort!

Veel goeds,
– Steven


15 januari 2018 – Sound From Underground groot succes!

Gisteren vond de eerste editie van ‘Sound From Underground’ plaats in Zaandam en het was een groot succes! Wát een sfeer en wát een positieve reacties! Alle lof aan de muzikanten en het enthousiaste publiek! Bekijk foto’s.

Dit door mijzelf georganiseerde evenement in Zaandam bestond uit drie acts en door de kleine afstand tussen de artiest en het publiek ontstond een intieme en respectvolle sfeer.

Dat smaakt naar meer. Editie 2, here we come!


3 september 2016 – Teaser: Het gevoel van Victoria


4 augustus 2016

Na twintig maanden schrijven en opnemen van gitaren, zang en drums, herschrijven en schrappen van teksten, tientallen luistersessies, heel veel mierenneuken en ohja: een enorme verhuizing, ben ik vandaag eindelijk klaar met het mixen van m’n nieuwe album! Nu masteren (voor de leken: nóg meer mierenneuken) en het artwork in orde maken. Blijf gestemd voor de digitale release deze zomer!


13 april 2016 – Studionieuws!


1 december 2015

Buiten is het regenachtig of grijs en koud. ’s Avonds is het vooral stil en kruip ik onder de grond om (met Alaska als toeschouwster) in gedimd licht de recentste puzzel van ongeveer vier minuten op te lossen.

Het ontspant, verdiept en confronteert me vooral met mezelf.

Zomer 2016 het vijfde hoofdstuk!

                    Foto: Frogs & Bears


2 januari 2015 – Het Proces Bij Daglicht

Het nieuwe jaar begint hier goed, want hij is er eindelijk: het nieuwe album ‘Het Proces Bij Daglicht’! Koop hem in digipack of luister/download op onder andere Spotify en iTunes!


15 oktober 2014 – Drie Vrouwen En Een Man

Geïnspireerd op het schilderij ‘De Koppelaarster‘ (1625) van Gerard van Honthorst floepte het volgende nummer er zomaar uit. Kijk vooral ook op artrocks.nl voor meer mensen die zich laten inspireren door kunst.


18 september 2013 – Binnenkort een clip; nu alvast een teaser…

16 september 2014 – Een nieuw begin…

Beste volgers,

Earial speelt binnenkort haar laatste paar optredens met de huidige bezetting. Dat hebben we kortgeleden unaniem besloten. Dat betekent natuurlijk niet dat jullie van ons af zijn: Steven en Claudio gaan namelijk met nieuwe leden verder; Jeffrey en Maurice zullen elk hun eigen weg vervolgen. Een mooie gelegenheid om ons deze en volgende maand in de huidige samenstelling uit te zwaaien bij één van onze drie shows!

Je melden voor auditie mag natuurlijk ook.


17 juli 2014

Vanavond bandfoto’s gemaakt voor het artwork van het nieuwe Earial-album. Ja, hij komt er écht aan!


28 maart 2014 – Buttons!

Binnenkort in de Earial-shop: handgemaakt door Frogs & Bears!


28 februari 2014 – Radio-interview ‘Donkey Pop’

Op 28 februari was onderstaand interview met Steven te horen op Donkey Pop.