Sinds 2005 schrijft Steven van der Steen liedjes onder de naam Earial en in 2006 bracht hij het akoestische album Nowhere Is Too Far uit. Met breekbare en vooral melodieuze liedjes is dit een ongepolijst en sfeervol debuut.

Al snel wist de Alkmaarder dat hij z’n muziek met meerdere muzikanten wilde spelen en besloot daarom nieuw werk op te nemen dat klonk als volledige band. Op die manier kon hij toekomstige bandleden gedetailleerd laten horen wat voor band hij voor ogen had. Uit deze opnames ontstond in 2009 het album De Geest Te Voet – Het Lichaam Te Paard. In de eigenzinnige Nederlandse teksten staat tussen de regels door regelmatig ‘het dilemma tussen gevoel en verstand’ centraal en mede door de grote muzikale variatie, is dit een dynamisch en verrassend album.

Vanwege zijn voorliefde voor alternative, indie, punk en surf is Van der Steen naast het schrijven van eigen werk in deze periode (en daarna) zeer actief als gitarist(/composer) in bands als o.a. Spaceguards, Stark, The Bent Moustache en Maggie Brown, waarmee hij in binnen- en buitenland optreedt en soms in de studio te vinden is. Zo stond hij in zalen als Paradiso en de Melkweg en speelde hij in Italië op het grootste surffestival in Europa. Ook opende hij voor de punkers van Wild Flag en surflegendes Dick Dale en The Phantom Four en tourde hij daarnaast in het Verenigd Koninkrijk, speelde hij in China en verscheen hij op de Russische televisie.

Omdat het zo goed ging met het spelen in andere bands (soms wel drie tegelijkertijd), was er simpelweg geen tijd om bandleden te zoeken voor Earial. Het schrijven van liedjes ging echter wél door. In 2011 verschijnt SOUL EP: een verzameling van zes intense liedjes die uiteenlopen van het meditatieve en intimiderende ‘Folie à Deux’ tot het catchy ‘Too Far Without A Car’.

In een rustigere periode daarna lukte het uiteindelijk toch om muzikanten te vinden voor Earial, wat Steven motiveerde om aan een nieuw album te denken. Parallel aan de repetities en optredens componeerde hij nieuw werk, dat hij weer zelf in z’n thuisstudio opnam, mixte en produceerde. Nét toen het album Het Proces Bij Daglicht in 2015 verscheen, viel de band echter uit elkaar. Na drie jaar spelen, vervolgde iedereen in de band z’n eigen weg en is het album geheel onterecht vrijwel onopgemerkt gebleven.

Snel daarna verscheen in 2016 Het Gevoel Van Victoria, dat een muzikaal dagboek van een denkbeeldige ‘Victoria’ voorstelt. Qua emotie, thematiek en composities gaat dit album nog dieper dan het vorige, wat dit album tot een persoonlijke confrontatie met de componist maakt.

Een periode van verandering en reflectie brak aan: Steven verhuisde naar Zaandam, startte een WO-master Taalwetenschappen en hij vroeg zich daarnaast af of z’n muziek überhaupt wel een band nodig had. Toen hij in 2019 opeens andere versies van z’n materiaal begon te spelen met alleen een akoestische gitaar, werden veel van z’n liedjes daardoor complexer, kwetsbaarder en authentieker.

Meteen volgden diverse optredens om te proberen of de nieuwe stijl werkte en na diverse succesvolle shows besloot Steven om z’n muziek alleen nog maar op die manier te spelen. Om de ontdekking van deze nieuwe identiteit te vieren, verschijnt er in 2021 een geheel akoestisch album met enkel nieuw materiaal.